آبی بی کران

دریا ، آرامش ، زیبایی و فقط و فقط و فقط آرامش ، آرامشی به عظمت بی نهایت ، آبی بی کران که تا دور دست ها ادامه دارد ، همرنگ آسمان ، وسیع ، زیبا و چقدر زیبا ، به زیبایی خالقش . بزرگ و چقدر بزرگ به وسعت قدرت خالقش و آرام و آرام و آرام و آرام ، آرامشی ژرف که به جرعت میتوان گفت : همانندش در هیچ کجای عالم امکان یافت نمی شود ؛ آرامشی که با لحظه ای تنها با لحظه ای نگاه کردنش تمام وجودت را در بر میگیرد ودر ذره ذره جانت نفوذ میکند . چرا به قلم زحمت دهیم ، آرامش این آبی بی کران به هیچ کلمه ای قابل توصیف نیست . و من چقدر این آرامش را دوست می دارم . از آرامش و شکوه دریا در روز که بگذریم به غروب میرسیم که این غروب یک طرف و همه دریا طرفی دیگر . انگار خورشید میخواهد تا می تواند دلبری کند و همه ی توجه ها را به سوی خودش جلب کند ، میخواهد عاشق و معشوق را مهو زیبایی و. عظمت غروبش کند ، میخواهد به همه مردم این کره خاکی ثابت کند ، غروب و پایان هر چیزی همیشه با شکست همراه نیست وگاهی غروب از طلوع زیبا تر است اگر زیبا به آن بنگریم . و ساحل ، نرم ، داغ و باز هم آرام ؛ نمی دانم چرا هر چیزی که به دریا مربوط می شود انقدر آرام است و آرامشبخش که حتی یادآوری آن هم دلم را آرام میکند. اصلا آرامشی که در نشستن روی ماسه های داغ دریا هست جای دیگری نیست . شب های دریا ، باز هم همان آرامش همیشگی و بازهم و باز هم و باز هم و باز هم . واین دلم فقط نسیم سرد دریا را میخواهد ، سرد ، استخوان سوز ، سر در گریبان ، نم نم باران ، صدای موج سخت ، من و تنهایی و فقط بنگرم دنیا را .

نویسنده : خودم ...

♥ FNA. r ♥

برچسبـهـ ـا : دریا